هفت اصل ساده برای نوشتن پرامپت بهتر

مدل ذهن شما را نمی‌خواند. آنچه در پاسخ می‌گیرید معمولاً به آنچه در پیام گذاشته‌اید بستگی دارد؛ نه به یک کلمه‌ی جادویی، بلکه به چند عادت ساده در طرز پرسیدن.

این نوشته هفت اصل را کنار هم می‌گذارد. هیچ‌کدام پیچیده نیست و لازم نیست همه را با هم رعایت کنید — حتی دو یا سه‌تای اول، تفاوت را نشان می‌دهد.

۱. بگویید خروجی قرار است چه کاری بکند

بیشتر پرامپت‌های ضعیف یک فعل مبهم دارند. «یک ایمیل بنویس» به مدل نمی‌گوید ایمیل قرار است چه نتیجه‌ای بگیرد.

به‌جایش بگویید خروجی چه کاری باید انجام دهد:

• به‌جای «یک ایمیل بنویس» → «یک ایمیل کوتاه و مؤدبانه به صاحبخانه بنویس که بگوید اجاره‌ی این ماه سه روز دیرتر پرداخت می‌شود و بابتش عذرخواهی کند.»
• به‌جای «این قرارداد را بررسی کن» → «در این قرارداد بگو کدام بندها به ضرر من است و کدام‌ها جای مذاکره دارد.»

فعلِ روشن و هدفِ روشن، نیمی از کار است.

۲. زمینه بدهید

مدل از موقعیت شما چیزی نمی‌داند مگر آنکه بگویید. مخاطب کیست، متن کجا استفاده می‌شود، چه محدودیتی هست — همین‌ها جواب را از «کلی» به «مناسبِ کار شما» می‌رساند.

یک مثال:

«یک متن برای پست اینستاگرام بنویس.»

در برابر:

«یک متن برای پست اینستاگرام بنویس. محصول یک دوره‌ی آنلاین برنامه‌نویسی است، مخاطب دانشجوهای سال اول‌اند، لحن صمیمی باشد و از اصطلاح فنی سنگین پرهیز کند.»

دومی طولانی‌تر است، اما مدل دیگر مجبور نیست حدس بزند.

۳. یک نمونه نشان بدهید

اگر سبک یا قالبی در ذهن دارید، توصیفش نکنید؛ نشانش بدهید. یک نمونه‌ی خوب، از چند جمله توضیح دقیق‌تر است.

• «این سه تیتری که قبلاً نوشته‌ام را ببین و ده تیتر تازه به همین سبک بساز.»
• «جواب را دقیقاً با همین ساختاری بده که در این نمونه آورده‌ام: یک جمله خلاصه، بعد سه نکته.»

نمونه‌دادن به‌ویژه وقتی لحن یا قالب برایتان مهم است بهترین کار می‌کند.

۴. قالب و اندازه‌ی خروجی را مشخص کنید

اگر نگویید پاسخ چه شکلی باشد، مدل خودش تصمیم می‌گیرد — و ممکن است یک پاراگراف بلند تحویل بگیرید در حالی که یک فهرست کوتاه می‌خواستید.

پس بگویید:

• «در قالب جدول، با دو ستون: مزیت و عیب.»
• «حداکثر در ۱۰۰ کلمه.»
• «سه گزینه بده، هر کدام یک جمله.»
• «فقط کد را بنویس، بدون توضیح.»

مشخص‌کردن قالب هم کار مدل را آسان‌تر می‌کند، هم بازخوانی را برای شما.

۵. در هر پیام یک کار بخواهید

پنج درخواست در یک پیام معمولاً یعنی پنج پاسخِ نیمه‌کاره. بهتر است کار را بشکنید و پشت سر هم پیش بروید: اول متن را بگیرید، بعد بخواهید کوتاه‌تر شود، بعد یک عنوان برایش بسازید.

لازم نیست نگران از‌دست‌رفتن مسیر باشید. گفت‌وگو ادامه‌دار است و مدل آنچه را پیش‌تر گفته‌اید به یاد دارد؛ در هر پیام روی همان موضوع جلو می‌روید بدون آنکه از نو توضیح بدهید.

۶. به‌جای تعریف‌کردن، خودِ مطلب را بدهید

اگر مطلبی دارید، بازگو یا تایپش نکنید — همان را به مدل بدهید. این هم دقیق‌تر است و هم سریع‌تر.

• به‌جای شرح یک گزارش، فایلش را ضمیمه کنید. در نوار نوشتن پیام، دکمه‌ی افزودن عکس و فایل برای همین است. PDF تا ۱۵ مگابایت پذیرفته می‌شود.
• به‌جای بازنویسی یک پیام خطا، خودِ متن خطا را کپی و در پیام بگذارید.
• اگر پاسخ به اطلاعات روز نیاز دارد — قیمت، خبر، رویداد تازه — از جست‌وجوی وب استفاده کنید تا جواب بر پایه‌ی داده‌ی به‌روز باشد (بخشی از اشتراک استاندارد و بالاتر).

انتخاب مدل نگرانی شما نیست. وقتی فایلی ضمیمه می‌کنید، Auto خودش می‌داند این پیام به مدلی نیاز دارد که سند را بخواند و انتخاب را بر همین اساس انجام می‌دهد.

۷. اصلاح کنید، از نو شروع نکنید

اولین پاسخ به‌ندرت دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهید — و این اشکالی ندارد. به‌جای پاک‌کردن گفت‌وگو و شروع دوباره، بگویید چه چیزی را باید عوض کند:

• «کوتاه‌ترش کن.»
• «لحن را رسمی‌تر کن.»
• «این بخش را حذف کن و به‌جایش یک مثال بیاور.»

هر بار که اصلاح می‌کنید، مدل نزدیک‌تر می‌شود. تاریخچه و فایل‌های ضمیمه سر جایشان می‌مانند، حتی اگر وسط کار مدل را عوض کنید. و اگر خواستید ببینید مدل دیگری چه جوابی می‌دهد، می‌توانید همان پرسش را با چند مدل مقایسه کنید.

جمع‌بندی

هفت اصل، در یک نگاه:

• بگویید خروجی قرار است چه کاری بکند.
• زمینه بدهید تا مدل حدس نزند.
• یک نمونه نشان بدهید.
• قالب و اندازه‌ی خروجی را مشخص کنید.
• در هر پیام یک کار بخواهید.
• به‌جای تعریف‌کردن، خودِ مطلب را ضمیمه کنید.
• اصلاح کنید، نه از نو.

پرامپت خوب یک وردِ سری نیست؛ فقط یک درخواستِ روشن است. هرچه روشن‌تر بپرسید، کمتر لازم است دوباره بپرسید.