VIGPT برای نویسنده‌ها و تولیدکننده‌های محتوا

یک ایده دارید و یک ضرب‌الاجل. فاصله‌ی میان این دو معمولاً پر از صفحه‌ی سفید است — همان لحظه‌ای که نمی‌دانید از کجا شروع کنید، یا چند بار متن را نوشته و پاک کرده‌اید و هنوز راضی نیستید.

هوش مصنوعی این صفحه‌ی سفید را پر نمی‌کند تا کار را از دست شما بگیرد؛ کمک می‌کند زودتر از آن رد شوید. در ادامه، مرحله‌به‌مرحله می‌بینید در هر بخش از نوشتن چه چیزی از VIGPT بخواهید — و کجا تصمیم همچنان با خودتان است.

ایده‌پردازی

سخت‌ترین بخش معمولاً شروع است. به‌جای اینکه از هوش مصنوعی بخواهید متن نهایی را بنویسد، از آن زاویه بخواهید. یک ایده‌ی خام را بدهید و چند مسیر مختلف برای پرداختن به آن بگیرید:

• «۱۰ زاویه‌ی متفاوت برای نوشتن درباره‌ی [موضوع] پیشنهاد بده و برای هرکدام یک جمله توضیح بده.»
• «مخاطب این متن مدیران کسب‌وکارهای کوچک‌اند. چه پرسش‌هایی احتمالاً در ذهنشان است؟»
• «سه عنوانی که کنجکاوی ایجاد کند برای این موضوع پیشنهاد بده.»

هدف این مرحله انتخاب نیست، دیدنِ گزینه‌هاست. از میان ده پیشنهاد، معمولاً یکی جرقه می‌زند و بقیه را کنار می‌گذارید.

ساختن طرح

وقتی زاویه را انتخاب کردید، پیش از نوشتنِ جمله‌ها، اسکلت متن را بسازید. یک طرح خوب کاری می‌کند که در میانه‌ی نوشتن گم نشوید:

«برای مقاله‌ای درباره‌ی [موضوع]، یک طرح در پنج بخش بده و زیر هر بخش، دو نکته‌ای که باید پوشش داده شود.»

طرحی که می‌گیرید یک پیشنهاد است، نه دستور. بخش‌ها را جابه‌جا کنید، مواردی را که به کار شما نمی‌آید حذف کنید، و چیزی را که جا افتاده اضافه کنید. همین ویرایشِ طرح، متن نهایی را از آنِ شما می‌کند.

نوشتن پیش‌نویس

حالا بخش‌به‌بخش پیش بروید. بهترین پیش‌نویس‌ها وقتی به دست می‌آید که مواد خام را خودتان بدهید — یادداشت‌ها، اعداد، نقل‌قول‌ها — و از هوش مصنوعی بخواهید آن‌ها را به متن روان تبدیل کند:

• «این بخش را بر اساس این نکته‌ها بنویس: [...]. لحن ساده و توضیحی باشد.»
• «این پاراگراف را با یک مثال ملموس بازنویسی کن.»

هرچه مواد بیشتری بدهید، پیش‌نویس به چیزی که در ذهن دارید نزدیک‌تر می‌شود. اگر تنها یک موضوع کلی بدهید، متنی کلی هم تحویل می‌گیرید.

هوش مصنوعی گاهی چیزی می‌سازد که درست به نظر می‌رسد اما نادرست است — یک عدد، یک تاریخ، یک نقل‌قول. ادعاها و آمار را پیش از انتشار خودتان بررسی کنید. اسم شما پای متن است، نه اسم مدل.

برای موضوع‌هایی که به اطلاعات روز نیاز دارند، جست‌وجوی وب پاسخ را به منابع تازه گره می‌زند و از طرح استاندارد به بالا در دسترس است. قیمت‌ها و جزئیات طرح‌ها در لحظه‌ی نوشتن این متن است؛ فهرست به‌روز را در قیمت‌ها ببینید.

فشرده و دقیق کردن

پیش‌نویس اول تقریباً همیشه بلندتر و شل‌تر از چیزی است که باید باشد. اینجا هوش مصنوعی خوب عمل می‌کند، چون کوتاه‌کردن کار خسته‌کننده‌ای است:

• «این پاراگراف را به نصف کوتاه کن، بدون اینکه معنایش عوض شود.»
• «جمله‌های طولانی را به جمله‌های کوتاه‌تر بشکن.»
• «کلمه‌های اضافه و تکرارها را حذف کن.»

بعد نتیجه را بخوانید. هر جمله‌ای که حذف شده و دلتان می‌خواهد برگردد را برگردانید. کوتاه‌کردن پیشنهادِ مدل است؛ تصمیم نهایی درباره‌ی اینکه چه چیزی می‌ماند با شماست.

تنظیم لحن

یک متن واحد می‌تواند لحن‌های مختلفی داشته باشد، و لحن درست به مخاطب بستگی دارد. همان متن را بدهید و لحن دلخواه را بخواهید:

• «این متن را رسمی‌تر کن، مناسب یک ایمیل کاری.»
• «این را صمیمی‌تر و ساده‌تر بنویس، انگار برای یک دوست توضیح می‌دهی.»
• «یک نسخه‌ی کوتاه و گیرا برای شبکه‌ی اجتماعی بساز.»

اگر مطمئن نیستید کدام لحن بهتر می‌نشیند، هر دو نسخه را بخواهید و کنار هم مقایسه کنید. VIGPT چند مدل هوش مصنوعی را پشت یک اشتراک در اختیارتان می‌گذارد، و می‌توانید همان درخواست را به چند مدل بدهید و پاسخ‌ها را با هم بسنجید.

بازاستفاده از یک متن

یک مقاله‌ی خوب می‌تواند به چند قالب دیگر هم تبدیل شود. به‌جای اینکه هر بار از صفر بنویسید، از همان متن نسخه‌های تازه بسازید:

• «از این مقاله یک خلاصه‌ی کوتاه برای خبرنامه بنویس.»
• «این متن را به یک رشته‌ی پنج‌قسمتی برای شبکه‌ی اجتماعی تبدیل کن.»
• «سه کپشن کوتاه از دل این نوشته دربیاور.»

همه‌ی این‌ها می‌تواند در همان یک گفت‌وگو انجام شود؛ متن اصلی در گفت‌وگو باقی می‌ماند و لازم نیست دوباره آن را بفرستید. اگر وسط کار مدل را عوض کنید، تاریخچه و فایل‌های ضمیمه‌شده حفظ می‌شوند.

بگذارید انتخاب مدل با Auto باشد

برای هیچ‌کدام از این مرحله‌ها لازم نیست بدانید کدام مدل برای نوشتن بهتر است. روی Auto بمانید: هر پیام را می‌خواند و آن را به مناسب‌ترین مدلِ طرح شما می‌سپارد. اگر ترجیح خاصی دارید، می‌توانید یک مدل را ثابت کنید یا ترجیح Auto را روی کیفیت یا سرعت تنظیم کنید — اما برای شروع، همان حالت پیش‌فرض کافی است.

نقش شما هنوز سر جایش است

هوش مصنوعی پیش‌نویس می‌دهد، کوتاه می‌کند، و لحن را عوض می‌کند. اما تصمیم درباره‌ی اینکه چه چیزی گفته شود، چه چیزی حذف شود، و متن نهایی چه صدایی داشته باشد با شماست. متن را کلمه‌به‌کلمه بخوانید، هر چیزی که به صدای شما نمی‌خورد را تغییر دهید، و ادعاها را بررسی کنید.

هوش مصنوعی ابزارِ نوشتن است، نه جایگزینِ نویسنده. بهترین نتیجه وقتی به دست می‌آید که سرعتِ ابزار را بردارید و قضاوت را برای خودتان نگه دارید.

جمع‌بندی

از ایده‌پردازی برای رد شدن از صفحه‌ی سفید شروع کنید، طرح را خودتان ویرایش کنید، مواد خام را برای پیش‌نویس بدهید، و بعد کوتاه کنید و لحن را تنظیم کنید. در هر مرحله، درخواستِ روشن‌تر پاسخِ بهتری می‌گیرد — و تصمیم نهایی، همان‌طور که باید، دست خودتان می‌ماند.